Hello Daniel....from the trip to Alaska

Ofcourse I remember you and your girl-friend! Sorry for my late reply.
Hope you are still reading our blog, because I want to ask if you want to send me the photo by E-mail.
My mail is roovet@home.nl
As for your future trip to Alaska..... GO FOR IT!
As you know, this was my first adventure. And it was great! There are no words enough to describe the feeling of freedom and the emotions of seeing great nature and meeting wonderfull people along the way. I read that our Volvo-club has the desire to finish the PanAmericana to Alaska (after a few years from now). Perhaps you will buy a Volvo and join us? As I am typing.... Mario and Hugo.... Also interesting for you too?
Kind regards, Jacqueline.

voor wie er niet genoeg van krijgt..Colombia en een weekje vakantie en thuiskomen

Lieve allemaal,

Bikini, slippers, korte broek: de outfit van vorige week houdt hier duidelijk geen stand.
In een dikke trui proberen we in gedachten nog te zijn waar we waren, maar de 'things to do' sluipen geleidelijk en genadeloos in onze nog maagdelijke agenda van 2012.
De thuiskomst was wel heel warm: ingehaald op Schiphol, welkom-thuis met bloemen en ontbijt verzorgd door onze buren, kaartjes, SMS en 2 gelukkig spinnende buurkatten die de deur naar hun smaak te lang gesloten vonden.
Een schrik was dat beide vaders (Johan en Ingrid) met gezondheidsproblemen te maken blijken te hebben. De vrije dagen die we nog hebben zijn daarom heel welkom.
Terugblikkend op de reis: Colombia mist vrijwel geheel in ons verslag, maar verdient het om nog te worden belicht. Het was verrassend. Een prachtig landschap heeft ons drie dagen begeleid. Tropische begroeiing, kleurrijke mensen en veel aktiviteiten aan de kant van de weg.
De eerste dag reden we van Pasto naar Cali door het gebied Cauca. En hier is de FARC nog altijd actief. Dit was te merken aan de vele militairen die na tientallen kilometers postten .
De eerste keer toen wij werden aangehouden dachten we met de opgedane ervaring met geüniformeerden in Rusland dat we 'de pineut' waren. Heel vriendelijk werd echter een uitgestoken hand door het raam aangeboden en uit het beetje Spaans dat we begrepen maakten we op dat ons gevraagd werd of we permissie hadden om in Colombia te rijden. Dat konden we met 'Si' beantwoorden en daarmee waren alle documenten die we graag hadden willen laten zien overbodig... Tot slot drukte de man ons op het hart te bellen naar 113 in geval van nood.
Bij één brug werden we gestopt en werd ons een flyer overhandigd door een militair. Hierop stond te lezen dat de bevolking van dit gebied voor vrede is in de regio en hiermee achter de nieuwe werkwijze van het Colombiaanse beleid t.a.v. het ontmantelen van de FARC staat. Verder hebben we natuurlijk niks spannends meegemaakt... natuurlijk..? Drie dagen nadat wij door de Cauca reden heeft de FARC in dit gebied een radarinstallatie opgeblazen en 1 politieagent omgebracht. Het vliegverkeer in Bogóta zou er schade van hebben ondervonden. De luchthaven in het noordelijke Cartagena vanwaar wij terugvlogen heeft er ogenschijnlijk geen last van gehad.
De steden Medellin en Cali waar wij overnachtten zijn bekend van de drugskartels tot in de jaren 90. Ook hier hebben wij niks van gemerkt, hoewel we wilde ideeën kregen toen we bij de koffie een stevig, dun, wit plastic buisje kregen om mee te roeren.. En waarom heeft het nieuwe, super-de-luxe, ultra-moderne hotel 'Spiwak ChipeChape' in Cali waar wij verbleven, op de bovenste etage 5 gebunkerde kamers laten realiseren..??
Nee, wíj hebben vooral ervaren dat de Colombianen vrolijk en kleurrijk in het leven staan. Een bepaalde opgewektheid weet zich meestal boven de armoede te plaatsen. Swingende muziek is hun houvast.
Cartagena is een stad met een pittoresk centrum binnen de vestingmuren. We konden hier nog 1 dag/nacht verblijven na onze week op ons paradijsje in de zon, vóór onze terugvlucht.
Onze auto's staan weer op de boot en waarschijnlijk worden we vrijdag 10 februari met elkaar herenigd.  Ze zijn gestenigd, door het slijk gehaald en hebben hoogteziekte gehad. Het zal even tijd en aandacht nodig hebben voor ze zich weer lekker voelen..

Hier volgen de laatste blogfoto's.

anderhalf uur in de rij voor de Colombiaanse grens

Hieronder volgt ons klein paradijsje waar we een week hebben kunnen lummelen
...konden we best aan wennen...

Cartagena

Op weg naar huis

Vanmiddag van Cartagena naar Panama stad gevlogen. We zitten nu op de luchthaven en gaan om 19.05h plaatselijke tijd de lucht in: het avontuur is voorbij  

zomaar nog wat foto's

De eindstreep

We zijn allemaal heelhuids in Cartagena aangekomen !  En dat is best een prestatie te noemen door het Zuid Amerikaanse verkeer.

De afgelopen drie dagen reden we door Colombia. De Panamericana werd hier drukker met vrachtverkeer. De weg zelf was lang niet altijd geschikt voor dit zware verkeer. Er is in Colombia veel bewoning aan (soms op) de rand van de weg. Geen gezonde situatie. Allereerst al het directe gevaar van de combinatie langzaam en snel verkeer, iedereen zoekt zijn weg. Slechte staat van onderhoud van het wegdek, soms stukken weggeslagen en enorme putten. Dus veel manouvreren om je auto op koers te houden. En dan ukkies op een driewielertje op het smalle strookje berm spelend voor het huis. Er zitten luttele meters tussen hen en de auto’s die voorbij razen. De Panamericana is hier ook wat betreft de luchtkwaliteit ongezond. Het vrachtverkeer en de bussen braken dikke zwarte rookwolken uit. Wij voelen het al tijdens de rit aan ons hoestje en vragen ons af waar het zwart onder onze nagels toch vandaan komt na een dag autorijden..

Maar tegelijkertijd is rijden door Colombia een feest voor de zintuigen. Tropische begroeiing, prachtige bergwegen en het passeren van alle dorpjes is wel erg afwisselend. Het is hier ook  tropisch van temperatuur, echt plakweer, heel vochtig. Dus men leeft buiten. En dat is voor de passant erg leuk. Je kunt zien hoe men woont, alles is open en bijvoorbeeld koken gebeurt voor de deur. En er klinkt ook altijd knetterharde swingmuziek bij de eethuisjes met plastic stoeltjes. De carribean is hier te voelen. In de hotels werden we ook verwelkomd met een salsa-show tijdens het diner.  Colombianen ogen levenlustig en vrolijk.

In de bermen zien we ook de andere kant van het leven. De armoede: we hebben al veel gezien en misschien komt het door de optelsom, maar in het laatste traject vonden we de menselijke ellende aangrijpend. Schamele bezittingen in een paar kubieke meter landbouwfolie; de woning. Kinderen laten in de berm bedelend hun hand of petje wapperen. Op slechte stukken weg, waar vaart geminderd wordt word je opgewacht:  mannen  met een schop in de hand verdringen zich om de auto’s  en willen de suggestie wekken dat ze de weg verbeteren en verwachten daar geld voor, in de ene hand een schop en in de andere hand een pet die ze voor je houden. En hoewel we bij het laatste gebeuren onze vraagtekens hadden,  wordt aan het eind van onze reis door Zuid Amerika ons wereldbeeld weer een stukje completer. Het grootste gedeelte van de wereldbevolking heeft een zwaar bestaan, vinden wij.

Wij mogen nog een weekje in luxe verkeren.  We brengen vandaag de auto naar de haven. Vanavond is het feest voor ons in de stad.  Jeanette komt vanavond aan op de luchthaven en gaat de laatste week in ons gezelschap doorbrengen aan de zijde van Jan Peter; een bijzondere afsluiting !

Of we vandaag nog aan Cartagena toe komen ? Dat lijkt er niet op. Maar we zitten redelijk in de buurt op ons tropische schiereiland Baru, dus de mogelijkheid nog een dag een uitstapje te maken is heel reëel.

Wat een reis, wat een ervaringen. We gaan het laten bezinken de komende week. Wat heerlijk dat we niet meteen op het vliegtuig terug moeten stappen.

We hebben begrepen dat jullie onze belevenissen gaan missen thuis, leuk dat iedereen zo heeft meegereisd met ons ! Maar geloof maar dat wij het ook gaan missen. Het is na zoveel weken en dertig hotels een zeker ritme geworden om te leven in de auto en te rijden van hotel naar hotel. De enige zorg was: moeten we tanken ? hebben we water ? plaspauze ?… en verder gewoon gas geven. 

Gas blijven geven,  dat zouden we willen blijven doen: van dorp naar dorp, van land naar land, van continent naar continent:

de wereld rond.

Liefs van ons allemaal 

Van Quito (Ecuador) naar Pasto (Colombia)

Dinsdag 10-01-12. 
Het is dinsdagochtend 5.30u als de wekker afgaat. Bijna fris springen we ons bed uit. Nemen een lekkerer warme douche om wakker worden en je echt fris te voelen. Wat denk je...? Lauw tot koud. Maar ook hier word je wel wakker en fris mee. Ontbijten is weer in het restaurant op de 7e etage. Het uitzicht is er niet. Laaghangende bewolking. We zitten met 6-en al voor 6uur aan tafel. En we rijden dus ook eerder weg dan 6.30u. Nu Quito nog uitrijden. De ochtendspits is al bezig. Goed opletten met kruisingen en rotondes. Gelukkig hebben we het systeem van Johan en Ingrid, "Ossy", en onze kaartlezer bij uitstek, JP. Uiteindelijk zijn we Quito en zijn buitenwijken uit en kunnen we doorrijden. Na ongeveer 70km gaan we de evenaar over. We vervolgen de route via Cayamba, Ibarra naar Tulcan. Hier belanden we om 13.45u in de file voor de grens. Om na bijna 3 uren (16.40u) de grens van Colombia te passeren. Wat een belevenis was dit. Gelukkig is de afstand tot Pasto niet ver, 80km, maar je heb met het verkeer te maken en de bochtige wegen door de bergen. Vooral het vrachtverkeer met uien naar Colombia, werkt vertragend. Met de invallende duisternis en de regen kon je op het laatste stukje van de rit niet alle gaten en kuilen van de weg ontwijken. Met de routebeschrijving bij de hand en scherp op te letten, in een keer naar het Hotel Cuellars in Pasto. De dag is bijna voorbij. Het diner wacht......

maandag 09-01-12. Rustdag Quito

Wat is het heerlijk, een rustdag. Er is door de organisatie een rondtour gepland. Hier doen wij niet aan mee. Uitslapen en om 9.30 ontbijten.  Team 80 is alweer vroeg wakker. JP zit al om 7.00 achter de pc. En Roel is enthousiast, trekt z'n hardloopspullen en gaat Quito verkennen. Om 8.45 is Roel weer terug van de verkenning. Het was zwaar. Hij was vergeten dat je op 2800m hoogte zit. Mooie stad, het is de culturele hoofdstad van Ecuador. Bijna 9.3u, tijd voor het ontbijt. We moeten naar de 7e etage, mooi uitzicht over de stad. Het eten is goed. We spreken af, dat we om 12.00u met de taxi naar het centrum gaan. Allen nog even wat onderhoudsklusjes aan de auto, en herpakken van de kleding. Alle kleding voor het relax-weekje in een aparte tas, dat scheelt weer tijd in Cartegena. Het is altijd gezellig op de parkeerplaats tijdens zo'n rustdag. Iedereen bezig aan de auto, monteurs ook altijd daar, en lekker kletsen over wat we allemaal gezien hebben. Ook was er vandaag weer veel bekijks van de Quito-bewoners voor de oude volvo's. Rond 1230 met de taxi naar het oude centrum. Wat een rustige mensen heb je hier! Lekker relax. Net een groot dorp. Prachtige gebouwen. Er loopt weer veel politie rond. Rond 2 uur lekker een "Sopa de papas" gegeten. Lekker. Soep van aardappels, stukjes avocado en kaas erin, heerlijk gekruid zodat de soep er geel uitziet. Kortom.... onze lievelingssoep!
Rond 1630 kwamen de donkere wolken en de bliksem tussen de bergen, dus ook boven Quito. Tijdens het lopen tussen de druppels door kwamen we nog een groepje volvo rijders tegen. Gezamenlijk verder gelopen, en omdat het steeds harder begon te regenen..... het dichtstbijzijnde tentje binnen gelopen waar in ieder geval plaats was voor 10 personen. Tosties en tortilla's gegeten, met drank, voor het geweldige bedrag van 15 USD.
Toen achter elkaar 3 taxi's aangehouden en op naar het hotel. Nu zitten we weer gezellig in de bar van het hotel op de zevende verdieping. Even de route voor morgen bekeken en afgesproken voor morgen 6uur ontbijt.
Dus lieve mensen, vanuit een zeiknat Quito wensen wij jullie welterusten! xxx

Voor de echte liefhebber, deel 2: heilige beelden

Zuid Amerika is katholiek en op heel veel plaatsen vind je dan ook kappelletjes en heilige beelden.
Hierbij een kleine selektie: