Vrijdag 06-01-2012. Rit Chiclayo(Peru) naar Loja(Ecaudor).
Zo, we zijn er weer klaar voor. De wekker gaat om 6.00u. ontbijten om 6.30u en om 7.00u gaan we rijden. We duiken gelijk weer het gestress in van het verkeer:” ik eerst, want ik heb haast” . Het getoeter en geduw is niet leuk om dit iedere dag mee te maken. We komen er ongeschonden door en zitten op de goede weg naar Piura. Voordat we de stad verlaten, komen we de gevolgen tegen van het rijgedrag van de locals. Een dodelijk ongeval. Taxibusje in aanraken gekomen vrachtwagen. Kleedje over het slachtoffer.
We zijn de stad uit,vervolgen onze weg: Pan Americana Norte. Mijn maat, JP, gaat een tukje doen. Komen in een landschap van semi- woestijn (zand met struiken, kleine boompjes) terecht. Dit hebben we de eerste 90km. Hierna wordt het landschap net niet helemaal zand. Er staan nog net een soort graspollen. De eerste tol (van de 4) komen we tegen. Vlak voor de 2e tolpoort wordt JP wakker met een landschap van fruitteelt. Je zit een bedrijvigheid met grote zakken limon, mango´s en er worden zakken leeggestrooid om te laten drogen. Wat het is? Sorry, geen navraag gedaan. Het is wel een product, dat ze hier verbouwen.
Zo de eerste grote plaats voor vandaag bereikt: Piura, wat een gekke huis weer in het verkeer. Geconcenteerd blijven rijden, komt het allemaal goed. Kruisingen linksaf, volgende rechts af. Zitten we nog bij elkaar. Zo niet, langzaam rijden en in de spiegel kijken tot ze er weer zijn. Ook deze stad verlaten we zonder kleerscheuren. Op naar de volgende bestemming. Sullano en vervolgens naar Tambo Grande(bekend van een opstand tegen een amerikaanse mijnbouwbedrijf). Vanaf hier gaan we echt naar de grens van Peru/ Ecuador. We laten nu het glooiende landschap achter ons en gaan nu de bergen in. In een bergplaatsje houden we een lunchpauze. Na een goed half uurtje gaan we weer verder. Uiteindelijk komen we bij de grensplaats Macara . Een brug is de grenspost. Aan het begin van de brug, Peruaanse zijde, voor een loketje staan en “uitchecken” met je paspoort en voor de auto met de auto- carnet naar de andere kant van de weg, een kantoorje in en de administratieve handelingen laten uitvoeren. Auto pakken , brug overrijden(Ecuadoriaanse zijde) en dan jezelf en de auto “inklaren”. Dit alles gebeurt binnen 3 kwartier. Zo snel waren we een grens nog niet eerder gepasseerd.
Met JP had ik afgesproken: ik rij tot de grens en jij tot het hotel. Dus vanaf de grens JP achter het stuur en binnen een paar minuten gelijk aan de slag met haarspeldbochten. Stijgen tot ongeveer 2500m hoogte en dalen tot de 2000m. Van mooi uitzicht tot in de wolken. Gewoon dichte mist daar. Dus opletten. En wat ook nog meespeelde was de gesteldheid van het wegdek. Veel gaten en onverharde stukken erin. Eenmaal weer onder de wolken, mooie groene berghellingen en dalen met dorpen en een paar steden.
Uiteindelijk rijden we Loja in en kunnen we kaart- gaan- lezen, wat we in het routeboek hebben zitten, om bij het hotel te komen. We nemen toevallig de goede richting. Het grote verschil met Peru, wat ons tot nu toe opvalt, is de rust in het verkeer. Veel minder getoeter en meer geduld. En we vragen een `paar keer waar het hotel is. En we krijgen vriendelijk antwoord, in het spaans. De laatste aan wie we het vroegen, stelde zelf voor, om ons voor te rijden naar het hotel. Dit maakt het veel makkelijker. Binnen 10 minuten stonden we voor het hotel. Onze “voorrijder” erg vriendelijk bedankt en nog wat vragen van hem beantwoord, wat we aan het doen zijn.
Je weet wat we gaan doen als we bij het hotel komen: Inchecken, naar de kamer, spullen uitpakken, douchen, internet proberen, eten en naar je kamer .
Morgen weer een nieuwe dag. Dit keer een korte rit. 220 km van Loja naar Cuanca.
