Wat een heerlijke reis!

Hallo Allemaal. Allereerst GELUKKIG NIEUWJAAR! Vandaag eindelijk op internet. We zitten in Yucay (Urubamba) Peru, waar we gisteren een geweldige eindejaarsdag genoten hebben. Wat een geweldig land. Vriendelijke mensen wederom, en overal gebeurt er wat.
Er is vaak muziek te horen, en het is een prachtig volk!

Gisteren (31dec) zijn we vroeg naar Machu Picchu gereisd met de trein. Nou, daar kan de NS nog wat van leren! Het wordt gerund als een vliegveld. We kregen een hapje, en er galmde volop muziek door de coupe. Ze kwamen ook langs met souveniers, waarbij het personeel dan weer een ander pakje droeg. Het uitzicht tijdens deze treinreis was magnifiek! Aangekomen, met de bus naar Machu Picchu. Wat een indrukken hebben we daar opgedaan, dat valt gewoon niet te beschrijven. Rond 1430 weer met de bus naar beneden. Nog wat rondgelopen, en de trein van 1548 genomen. Ditmaal was de trein voorzien van een transparant dakdeel (waar normaal het bagagerek is), en Roel en JP hadden een plaats helemaal voorin, en dat voorste gedeelte was voorzien van een grote ruit. Dus vrij zicht op de rails. Sensationeel! De ramen waren open, er klonk muziek, en weer kregen we een hapje geserveerd :-)  Door de luidspreker klonk zo nu en dan een verhaal/boodschap. Schonken er niet zoveel aandacht aan, want we hadden zoveel plezier met die voorruit!

Plotseling kwam er een lelijk gemaskerde man al dansend door het gangpad, en later vergezeld van een schone dame. We waren zo verrast dat we spontaan mee klapten op de muziek. We lagen in een deuk. Op het moment van deze voorstellig stonden we stil voor een wissel, en zagen door de voorruit een oud vrouwtje met een bos bloemen naar ons toe komen rennen, Je weet niet wat je ziet! JP de bloemen gekocht voor geloof ik ongeveer 2euro. Ze stopte het geld direkt in haar rok. We kregen kushandjes, en ze was zichtbaar blij. Wat een positief mens, en wat een sterk gestel. De trein was nog steeds vol gedans en gejoel. Daarna vervolgde de trein weer haar weg. Wij weer volop genietend van wat er te zien was. Toen begon er opeens een modeshow..... De bediening, meid en jongen, showde ons om de beurt Lama-wol-kleding. Moet zeggen; Heel erg stijlvol. De jongen stopte tot drie keer toe bij Johan, en vertelde hem dat het echt mooi was.Hilariteit alom! En uiteraard kwamen ze later met een karretje vol voor de verkoop. Nog lekker lopen gekken met het treinpersoneel, en zo vloog de reis voorbij. Nog lekker even rondgewandeld in het dorpje, waar Johan de bloemen aan een nietsvermoedend oud vrouwtje heeft gegeven en om 1900 vertrokken met een taxi naar het hotel. Op dat momen kwamen ook alle Volvo-Excursie-Machu Picchu-mensen terug. Wat waren wij blij dat we het lekker met z'n zessen hebben beleefd! Voordat we aan deze dag  begonnen hadden we net drie dagen van pech, en laat aankomen (als laatste) in het hotel achter de rug. Kortom, we waren best wel moe. Na een kort nachtje begonnen we dus vroeg aan deze dag, maar wat heeft deze dag ons veel energie gegeven! 
1930 in het hotel. Iedereen doet waar die zin in heeft, en om 2230 het OudeJaarsDiner. Onder een prachtige overkapping, aangekleed met wit, stonden de tafels gedekt. Er was ook een dansvloer en muziek!
Sinds we in Peru zijn heb ik heerlijk gegeten, en ook nu was het weer uitstekend. We verblijven trouwens in een super-de-luxe hotel, net een kloosterdorp, en veel persoonlijke aandacht.Net buiten de overkapping was een groot vuur, en 1 terras hoger stonden de lama's het eens allemaal te bekijken. Net voor 12-en kwam er een dansgroep met de figuren net zoals in de trein. Dus allemaal dansen buiten op het gras aan het kampvuur. Dat viel even tegen.... ik was werkelijk buiten adem. Precies 24uur liepen de dansers weg, en was er vuurwerk. De lama's bleven trots en fier staan. Het was een gezellige boel. Net over 2-en naar bed, want we hadden MachuPicchu-benen.

San Pedro de Atacama / rustdag

Donderdag 29 december. Rit La Paz(Bolivia) naar Punta(Peru).

Deze ochtend weer om 6.00u de wekker. Maar oh wat hebben we slecht geslapen. De 1^e paar uur van de vermoeidheid en dan begon de hoogteziekte weer op te spelen. Hoofdpijn, kortademig en als doet zeer, het lichaam is doodop. Normaal JP opgewekt zijn bed uit, zo van we hebben een nieuwe dag voor ons. Maar deze keer echt niet. Hij heeft 1 probleem, we moeten verder en de PanAmericana wacht op niemand. Bij het ontbijt komt de arts langs en  ziet dat JP zuurstof moet nemen. Dit doen we na het ontbijt. Komt mooi uit. Ik haal de wagen. (we gaan later weg, want de route die we moeten afleggen is niet veel, staat er op papier. 340 ipv 430 km wat het uiteindelijk is). Kunnen we door het Techn.Team nog wat aan de motor laten doen. Om 11.30 rijden we (team 21,76,80) weg. We persen ons tussen de Boliviaanse taxibusjes en rijden gelijk omhoog. Dit gaat goed tot 3 km. Sputterend en schokkend komen tot stilstand. Staan stil heuvel op. Op de vluchtstrook zouden wij denken, maar deze wordt door hun gebruikt  voor het langzaam omhoog kruipende verkeer. We staan een kleine  20 minuten stil komt daar het 1^e Techn. Team langs. Stoppen en gelijk aan de slag. De motor krijgt te weinig benzine.  Ja dat vermoeiden hadden we ook al.  De motor doet het weer. Gauw rijden. Komen de kuil uit, waarin La Paz ligt. Is er een chaos op de weg. Het zijn 2 rijstroken de stad uit. De Bolivianen maken er een 5- baans weg van. Voornamelijk toeterende taxibusjes om ons heen. Het regent/hagelt erg hard, de straten staan blank. Iedereen wil weg, de stad uit. Het is een soort feestdag, weet niet welke, van uit de omgeving allemaal mensen inkopen gedaan en willen nu weg. We doen er zeker 3 uur over om weer gewoon door te kunnen rijden. Na het tanken krijgt de wagen van ons weer problemen. Brandstof leiding doorgespoeld en we konden weer verder. Nu om de beurt probleempjes met de wagens.  We zijn onderweg naar Punto te Peru, via het Ticatacameer. Hier moeten we de pont halen. Dit zijn houten bootjes met een buitenboordmotor. Het overvaren duurt ongeveer een half uur.  We gaan gauw verder anders halen we de grens van Bolivia/ Peru niet. Hier komen we ongeveer een half uur voor sluitingstijd aan. Boliviaanse/ Peruaanse gidsen helpen ons met de formaliteiten, die maar 3 kwartier duren. We moeten nog een dikke 2 uur naar het hotel en helaas krijgen we (JP/Roel) nog een lekke band en gaat het  regenen. Tegen halftien komen we in ons hotel en gaan we snel inchecken en eten. Als klap op de vuurpijl komen Roel en JP ook nog eens een kwartier vast te zitten in de lift. Maar eind goed al goed zullen we maar denken. 

Woensdag 28 december. Rit Arica(Chili) naar La Paz(Bolivia)

We vertrekken op tijd(voor 7.30), want we worden tussen 10.00 en 11.00, op 30 km voor de grens, op gewacht door de politie en een wagen van het ministerie van Vervoer van Chili,omdat er op 3500m hoogte en hoger wegwerkzaamheden zijn. Zij zullen al het verkeer over 30 km tegenhouden in beide richtingen, zodat wij met 80 volvo’s  snel bij de grens kunnen zijn. En we gaan de hoogte in, ruim 4700 m. De kans op hoogteziekte is er. Maar het rijden levert problemen op voor onze auto’s en ook voor andere deelnemers. Stijle stukken weg en afdalingen en bochten. De lucht wordt ijler (=minder zuurstof in de lucht) en dat is zowel voor de mens als auto niet best.

Maar het is er ook schitterend mooi. Uitzicht op een berg met sneeuw(6432m hoog).  We komen bij de grens op 4700m hoogte. We voelen allemaal wel een druk op ons hoofd. Hoofdpijn voor de een en zware hoofdpijn voor de ander. Je wordt er ook slaperig van. Vaak geeuwen. Roel begint wit weg te trekken. EnIngrid valt zelfs flauw bij de Boliviaanse grens. Maar mbv extra zuurstof komt ze er weer boven op. Johan en Roel zit zelfs ook nog het zuurstof(zie filmpjes team 83.nl). Wij waren niet de enige, die zuurstof toegediend kregen.  Hierdoor neemt de druk op je hoofd wel af en je voelt nog wel heel moe. We zijn blij dat de organisatie een paar artsen geregeld heeft. We zijn de grens gepasseerd, duurde ruim 2.5 uur. Door de hoogteziekte en de behandeling van de artsen hiervan, kregen we het advies een zuurstoffles mee te nemen in de auto. Niet alleen voor ons zelfs, maar ook als we anderen tegen zouden komen. In de auto van team 80 (JP+R) begint JP zich niet lekker te voelen. Ook bij hem uit de hoogteziekte in hoofdpijn,geeuwen en misselijk voelen. Gelukkig staat de fles zuurstof bij ons in de auto. Na een kleine 20 minuten voelt hij zich iets beter. Dit herhaald zich een aantal keer.

De weg van de grens met Bolivia naar La Paz wordt steeds drukker en gevaarlijker. Volgens mij krijg je rijbewijs bij een pakje boter. Zonder te kijken weer deelnemen aan het verkeer. Dit gebeurt meestal met taxibusjes(Hi-Ace +H200)en bussen. Rijden s’ avonds of zonder licht of met grootlicht. En je hebt mazzel als hun achterverlichting werkt. Inhalen is helemaal gevaarlijk. Het blijkt dat er wel wat verkeersregels zijn, maar het beste werkt “het recht van de sterkste”. We zullen blij zijn als we dit land achter ons hebben.  Maar het landschap/natuur is echt mooi.

Eindelijk een buitenwijk van La Paz. Hier worden we opgewacht door ingehuurde gidsen door Sapana en een wagen van de politie. Deze zullen ons naar het hotel brengen. Blijf dicht bij elkaar en als het gaat, laat niemand er tussen. Dit is echt gekkenwerk. Toeteren en brutaal zijn. Na +\- een km pech met  een andere Volvo. Gelukkig Techn.Team aanwezig. Probleem kunnen ze tijdelijk oplossen. We rijden door de buitenwijk en krijgen te maken met omgekeerde verkeersdrempels, bij iedere kruising die we tegenkomen. Af en toe een gewone drempel, volgens Boliviaanse begrippen. Schijn er over heen. We stoppen,  district van de agenten bereikt. De andere wagen zou er met 10 min zijn. Na een kwartier zijn we het zat. De gidsen nemen het over en op eigen gelegenheid gaan we richting hotel. Van boven op de hoogvlakte, de kuil in, waar La Paz ligt. Steile wegen( nog steiler dan in de bergen). Grotendeels afdalen en op het laatst een stijgen. Wij hebben te weinig power en we missen snelheid om de 2^e stijging te halen. Dit gids komt bij mij zitten en hij kent een minder steilere weg. Het lukt we komen bij het hotel. Gauw inchecken, het is al 22.30 lokale tijd. Dineren  op de 15^e a la carte. En om 0.30u liggen we plat, uitgeteld van de zware dag.