San Pedro de Atacama / rustdag

Donderdag 29 december. Rit La Paz(Bolivia) naar Punta(Peru).

Deze ochtend weer om 6.00u de wekker. Maar oh wat hebben we slecht geslapen. De 1^e paar uur van de vermoeidheid en dan begon de hoogteziekte weer op te spelen. Hoofdpijn, kortademig en als doet zeer, het lichaam is doodop. Normaal JP opgewekt zijn bed uit, zo van we hebben een nieuwe dag voor ons. Maar deze keer echt niet. Hij heeft 1 probleem, we moeten verder en de PanAmericana wacht op niemand. Bij het ontbijt komt de arts langs en  ziet dat JP zuurstof moet nemen. Dit doen we na het ontbijt. Komt mooi uit. Ik haal de wagen. (we gaan later weg, want de route die we moeten afleggen is niet veel, staat er op papier. 340 ipv 430 km wat het uiteindelijk is). Kunnen we door het Techn.Team nog wat aan de motor laten doen. Om 11.30 rijden we (team 21,76,80) weg. We persen ons tussen de Boliviaanse taxibusjes en rijden gelijk omhoog. Dit gaat goed tot 3 km. Sputterend en schokkend komen tot stilstand. Staan stil heuvel op. Op de vluchtstrook zouden wij denken, maar deze wordt door hun gebruikt  voor het langzaam omhoog kruipende verkeer. We staan een kleine  20 minuten stil komt daar het 1^e Techn. Team langs. Stoppen en gelijk aan de slag. De motor krijgt te weinig benzine.  Ja dat vermoeiden hadden we ook al.  De motor doet het weer. Gauw rijden. Komen de kuil uit, waarin La Paz ligt. Is er een chaos op de weg. Het zijn 2 rijstroken de stad uit. De Bolivianen maken er een 5- baans weg van. Voornamelijk toeterende taxibusjes om ons heen. Het regent/hagelt erg hard, de straten staan blank. Iedereen wil weg, de stad uit. Het is een soort feestdag, weet niet welke, van uit de omgeving allemaal mensen inkopen gedaan en willen nu weg. We doen er zeker 3 uur over om weer gewoon door te kunnen rijden. Na het tanken krijgt de wagen van ons weer problemen. Brandstof leiding doorgespoeld en we konden weer verder. Nu om de beurt probleempjes met de wagens.  We zijn onderweg naar Punto te Peru, via het Ticatacameer. Hier moeten we de pont halen. Dit zijn houten bootjes met een buitenboordmotor. Het overvaren duurt ongeveer een half uur.  We gaan gauw verder anders halen we de grens van Bolivia/ Peru niet. Hier komen we ongeveer een half uur voor sluitingstijd aan. Boliviaanse/ Peruaanse gidsen helpen ons met de formaliteiten, die maar 3 kwartier duren. We moeten nog een dikke 2 uur naar het hotel en helaas krijgen we (JP/Roel) nog een lekke band en gaat het  regenen. Tegen halftien komen we in ons hotel en gaan we snel inchecken en eten. Als klap op de vuurpijl komen Roel en JP ook nog eens een kwartier vast te zitten in de lift. Maar eind goed al goed zullen we maar denken. 

Woensdag 28 december. Rit Arica(Chili) naar La Paz(Bolivia)

We vertrekken op tijd(voor 7.30), want we worden tussen 10.00 en 11.00, op 30 km voor de grens, op gewacht door de politie en een wagen van het ministerie van Vervoer van Chili,omdat er op 3500m hoogte en hoger wegwerkzaamheden zijn. Zij zullen al het verkeer over 30 km tegenhouden in beide richtingen, zodat wij met 80 volvo’s  snel bij de grens kunnen zijn. En we gaan de hoogte in, ruim 4700 m. De kans op hoogteziekte is er. Maar het rijden levert problemen op voor onze auto’s en ook voor andere deelnemers. Stijle stukken weg en afdalingen en bochten. De lucht wordt ijler (=minder zuurstof in de lucht) en dat is zowel voor de mens als auto niet best.

Maar het is er ook schitterend mooi. Uitzicht op een berg met sneeuw(6432m hoog).  We komen bij de grens op 4700m hoogte. We voelen allemaal wel een druk op ons hoofd. Hoofdpijn voor de een en zware hoofdpijn voor de ander. Je wordt er ook slaperig van. Vaak geeuwen. Roel begint wit weg te trekken. EnIngrid valt zelfs flauw bij de Boliviaanse grens. Maar mbv extra zuurstof komt ze er weer boven op. Johan en Roel zit zelfs ook nog het zuurstof(zie filmpjes team 83.nl). Wij waren niet de enige, die zuurstof toegediend kregen.  Hierdoor neemt de druk op je hoofd wel af en je voelt nog wel heel moe. We zijn blij dat de organisatie een paar artsen geregeld heeft. We zijn de grens gepasseerd, duurde ruim 2.5 uur. Door de hoogteziekte en de behandeling van de artsen hiervan, kregen we het advies een zuurstoffles mee te nemen in de auto. Niet alleen voor ons zelfs, maar ook als we anderen tegen zouden komen. In de auto van team 80 (JP+R) begint JP zich niet lekker te voelen. Ook bij hem uit de hoogteziekte in hoofdpijn,geeuwen en misselijk voelen. Gelukkig staat de fles zuurstof bij ons in de auto. Na een kleine 20 minuten voelt hij zich iets beter. Dit herhaald zich een aantal keer.

De weg van de grens met Bolivia naar La Paz wordt steeds drukker en gevaarlijker. Volgens mij krijg je rijbewijs bij een pakje boter. Zonder te kijken weer deelnemen aan het verkeer. Dit gebeurt meestal met taxibusjes(Hi-Ace +H200)en bussen. Rijden s’ avonds of zonder licht of met grootlicht. En je hebt mazzel als hun achterverlichting werkt. Inhalen is helemaal gevaarlijk. Het blijkt dat er wel wat verkeersregels zijn, maar het beste werkt “het recht van de sterkste”. We zullen blij zijn als we dit land achter ons hebben.  Maar het landschap/natuur is echt mooi.

Eindelijk een buitenwijk van La Paz. Hier worden we opgewacht door ingehuurde gidsen door Sapana en een wagen van de politie. Deze zullen ons naar het hotel brengen. Blijf dicht bij elkaar en als het gaat, laat niemand er tussen. Dit is echt gekkenwerk. Toeteren en brutaal zijn. Na +\- een km pech met  een andere Volvo. Gelukkig Techn.Team aanwezig. Probleem kunnen ze tijdelijk oplossen. We rijden door de buitenwijk en krijgen te maken met omgekeerde verkeersdrempels, bij iedere kruising die we tegenkomen. Af en toe een gewone drempel, volgens Boliviaanse begrippen. Schijn er over heen. We stoppen,  district van de agenten bereikt. De andere wagen zou er met 10 min zijn. Na een kwartier zijn we het zat. De gidsen nemen het over en op eigen gelegenheid gaan we richting hotel. Van boven op de hoogvlakte, de kuil in, waar La Paz ligt. Steile wegen( nog steiler dan in de bergen). Grotendeels afdalen en op het laatst een stijgen. Wij hebben te weinig power en we missen snelheid om de 2^e stijging te halen. Dit gids komt bij mij zitten en hij kent een minder steilere weg. Het lukt we komen bij het hotel. Gauw inchecken, het is al 22.30 lokale tijd. Dineren  op de 15^e a la carte. En om 0.30u liggen we plat, uitgeteld van de zware dag.