Hoog en droog

Hier even een Johan en Ingrid stukkie:

Wij hebben enkele dagen minder internet mogelijkheden gehad zoals Roel al schreef, het thuisblijversfront moet het af en toe met minder foto’s doen. Soms is de verbinding amper toereikend om een verslagje te plaatsen. Maar jullie hadden vast andere bezigheden met de kerstdrukte dus dat kwam dan gelukkig goed uit !

Maar wát beleven we toch veel.

Chili is een langgerekt land zoals jullie weten: we rijden het ook van zuid naar noord.

Onder Santiago vooral groen en glooiend, boven Santiago wordt het snel dor en kaal.

Santiago heeft natuurlijk een roerig verleden. We zijn naar het gouvernementsgebouw gelopen waar de coup van Pinochet heeft plaatsgevonden en waar Allende een einde aan zijn leven maakte om niet in de handen van Pinochet te vallen. Allendes standbeeld staat op de plaza,

maar het is opmerkelijk dat de chilenen er met twee brillen naar kijken. Een moderne jongere waar we mee spraken bevestigde onze indruk. Dubieuze despoten geven hun land doorgaans een enorme economische boost en daar zal het wel mee te maken hebben, zo zagen we eerder ook in Rusland (vadertje Stalin werd nogal eens geroemd).

Chileens geüniformeerde vriendelijkheid

De Atacama woestijn die we doorkruisen is immens groot. Ook hier hebben we weer dagen doorheen gereden met alleen bewoning en activiteit betrekking hebbend op de mijnbouw. Alles is hier op ingericht. Zelfs reclameborden in de woestijn gaan over zwaar materieel en we zien reuzentrucks af en aan rijden. De Chilenen zwaaien en toeteren als de volvootjes passeren. De ontmoetingen onderweg zijn altijd uiterst vriendelijk. Chilenen zijn bescheiden, relaxed, opvallend klein en ook vaderlandslievend.  Zeggen zelf met iedereen bevriend te zijn, behalve met de landen die aan het hunne grenst…

San Pedro de Atacama is een mijnwerkersstadje met tegenwoordig een toeristisch centrum.

Straatjes en huizen zijn terracotta gekleurd en het is er rood stoffig.

Onze eerdere plannen om de maanvallei te bezoeken hebben we bijgesteld na enkele warme uurtjes klussen aan de auto. De energie bleek snel verbruikt op 2400 m. hoogte en in de hitte van de woestijn. Dus relaxen aan het zwembad en even lichaam en geest wat rust gunnen voor we de échte hoogt in gaan morgen.  In San Pedro de Atacama was het op de dag van aankomst bewolkt, er viel zelfs een spatje regen. Dat moet de 0.5 mm regen zijn die er per jaar valt….Het sterren kijken viel hiermee in het water.

Vandaag weer een lange route van 700 km. gehad door de onmetelijke woestijn. Eindelijk warmte !

Toch is het zaak om te blijven rijden, want buiten de auto houd je het niet lang uit.

Onderweg hebben we dit even noodgedwongen ervaren met een probleempje van onze auto. Bergop hoorden we een enorme ontploffing onder ons en rammelend konden we net de berg op rijden. JP en Roel zagen de zwarte wolk van de knal. Lucky as we are reed net een van de technische teams achter ons en met een half uur was het probleem verholpen. (contactpuntje afgebroken of zoiets..).

Nu zijn we in Arica, en we worden geïnformeerd over morgen:  de Boliviaanse grens ligt op 4700 m. hoogte en hier moeten we ons op voorbereiden. De organisatie heeft alles voorbereid om de grenspassage snel te laten verlopen en we worden hier en daar onder politie escorte begeleid. Op het traject worden de wegwerkzaamheden zelfs voor een bepaalde tijd stilgelegd.

Spannende dag morgen. We hebben nog twee zuurstofflesjes aangeschaft in case of need.

Het medische team staat ook klaar, de coca thee is gezet, Diamox bij het ontbijt.
Soroche (hoogteziekte) here we come ! 

-----------------------------------------------------------------------

Hieronder de belevenissen zoals opgetekend door Roel

Maandag 26 december, Rustdag San Pedro de Atacama

Dit is ook een dag om aan de hoogte te wennen(nu 2500m). Na een goede nachtrust en ontbijt, de auto checken/reparaties uitvoeren. Voor grote wasjes geen tijd, maar wel een paar kleine handwasjes. En met de zon en de lage luchtvochtigheid gaat het drogen snel. s’ Middags met de groep aan het zwembad gezeten en gegeten. Ook nog baantjes gezwommen, ik (Roel) was totaal uitgeteld na een baantje of 10. Helemaal buiten adem. Bij navraag bleek dit duidelijk met de hoogte te maken te hebben. Na een kwartier rust genomen te hebben voelde ik me weer goed. Maar wat een impact heeft dit op je.

Eind van de middag zijn we het centrum van San Pedro ingegaan. Mensen,winkeltjes en gebouwen bekijken.  Was er een internetcafé in het centrum. Ik terug naar het hotel om de laptop te halen en hopen op snel internet, zodat we de blog konden bijwerken……. (foto’s komen later).

 Op een rustdag wordt het diner niet door de organisatie geregeld. Dat moet je dan zelf regelen. Hebben we een leuk eettentje gevonden en erg lekker gegeten.

We hadden ook nog een avonduitje op het programma, sterrenkijken, maar dat ging niet door vanwege de bewolking. Hierdoor waren we ook weer vroeg bij het hotel. Nog maar eens gekeken of  we internet op konden. Geen verbindingen.

Dinsdag 27 december 2011, Rit San Pedro naar Arica

Heerlijk, 6.00 u, de wekker gaat af. We hebben een rit van 700 km voor de boeg. Het eerste stuk van San Pedro naar Calama (mijnwerkersgebied) moeten we terugrijden. We rijden nu in de richting van Tocopilla. We zijn nu bezig met een “immer grade aus” afdaling van nu zeker 30 km, en nog zijn we er niet. …..HO, kijk uit een bocht!!!!……. Nu zien we dat we er nog lang niet zijn We schatten dat het zeker 40 km is. Dit is een laagvlakte tussen 2 bergketens.  Het eind van deze vlakte gaan we niet halen. We moeten hier naar rechts, Ruta 5 Norte,richting Arica volgen, nog 516 km te gaan.

Op een bepaald moment zien we beneden in de vallei naast de weg een beekje stromen omzoomd met bomen, en een dorpje. We gaan even van de route af en rijden naar beneden  en zetten een bakje koffie / coca thé bij een nieuwe  in aanbouw zijnde brug over het riviertje. Na 3 kwartier rijden we weer verder, en  nog geen 5 km verder moeten we stoppen voor een douane controle. Dat wil zeggen alleen JP en Roel moeten een stempel halen op een formulier; de andere mogen gewoon door rijden!?!  Na dit korte oponthoud rijden we verder, althans dat is de bedoeling maar als we de heuvel oprijden komt er een dikke roetpluim uit de uitlaat van Johan & Ingrid die voor ons rijden. Ze melden via de walkie talkie dan ook direct dat ze motor problemen hebben, en we stoppen langs de kant van de weg. Het geluk wil dat achter ons een technisch team rijdt die dus direct aan de slag kunnen. Het blijkt dat de contactpuntjes kapot zijn. En na deze te hebben vernieuwd en controle van de afstelling kunnen we, na een klein uurtje in de brandende zon, weer verder.

We rijden over een grote hoogvlakte met de zon boven ons. Het is erg warm, zelfs de wind is warm. Na 2 uur rijden zien we een pompstation. Even de benen strekken en wat eten bij het restaurantje aan de andere kant van de weg. Binnen hangt een digitale temperatuurmeter, die 33 Celcius aangeeft. Dit blijkt binnen te zijn. Hier zijn nog andere Volvo- rijders, die ons adviseren als we hier gaan eten om de soep te nemen. Dat blijkt een goede keuze te zijn. Een maaltijdsoep, heerlijk. Na een klein half uurtje vervolgen we onze weg weer in de warmte en over de grote kale vlakte. Eindelijk verandering van het landschap, bergen waar we over heen moeten gaan. Schitterend uitzicht en de bergen met verschillende lagen met kleuren.  Klimmen en dalen de auto doet het tot nu toe erg goed. Eindelijk onze bestemming is inzicht. Je ziet de zee bijna. De laatste 2 bergen zijn stijgen langs de berg in een schijn lijn omhoog en dalen is op dezelfde manier naar beneden maar ook lekker snel. Goed berijdbaar. Op de laatste berg worden we ingehaald en tot stoppen gedwongen door een auto van de organisatie. We logeren in een ander hotel waar we weer genieten van onze wel verdiende rust.