Bikini, slippers, korte broek: de outfit van vorige week houdt hier duidelijk geen stand.
In een dikke trui proberen we in gedachten nog te zijn waar we waren, maar de 'things to do' sluipen geleidelijk en genadeloos in onze nog maagdelijke agenda van 2012.
De thuiskomst was wel heel warm: ingehaald op Schiphol, welkom-thuis met bloemen en ontbijt verzorgd door onze buren, kaartjes, SMS en 2 gelukkig spinnende buurkatten die de deur naar hun smaak te lang gesloten vonden.
Een schrik was dat beide vaders (Johan en Ingrid) met gezondheidsproblemen te maken blijken te hebben. De vrije dagen die we nog hebben zijn daarom heel welkom.
Terugblikkend op de reis: Colombia mist vrijwel geheel in ons verslag, maar verdient het om nog te worden belicht. Het was verrassend. Een prachtig landschap heeft ons drie dagen begeleid. Tropische begroeiing, kleurrijke mensen en veel aktiviteiten aan de kant van de weg.
De eerste dag reden we van Pasto naar Cali door het gebied Cauca. En hier is de FARC nog altijd actief. Dit was te merken aan de vele militairen die na tientallen kilometers postten .
De eerste keer toen wij werden aangehouden dachten we met de opgedane ervaring met geüniformeerden in Rusland dat we 'de pineut' waren. Heel vriendelijk werd echter een uitgestoken hand door het raam aangeboden en uit het beetje Spaans dat we begrepen maakten we op dat ons gevraagd werd of we permissie hadden om in Colombia te rijden. Dat konden we met 'Si' beantwoorden en daarmee waren alle documenten die we graag hadden willen laten zien overbodig... Tot slot drukte de man ons op het hart te bellen naar 113 in geval van nood.
Bij één brug werden we gestopt en werd ons een flyer overhandigd door een militair. Hierop stond te lezen dat de bevolking van dit gebied voor vrede is in de regio en hiermee achter de nieuwe werkwijze van het Colombiaanse beleid t.a.v. het ontmantelen van de FARC staat. Verder hebben we natuurlijk niks spannends meegemaakt... natuurlijk..? Drie dagen nadat wij door de Cauca reden heeft de FARC in dit gebied een radarinstallatie opgeblazen en 1 politieagent omgebracht. Het vliegverkeer in Bogóta zou er schade van hebben ondervonden. De luchthaven in het noordelijke Cartagena vanwaar wij terugvlogen heeft er ogenschijnlijk geen last van gehad.
De steden Medellin en Cali waar wij overnachtten zijn bekend van de drugskartels tot in de jaren 90. Ook hier hebben wij niks van gemerkt, hoewel we wilde ideeën kregen toen we bij de koffie een stevig, dun, wit plastic buisje kregen om mee te roeren.. En waarom heeft het nieuwe, super-de-luxe, ultra-moderne hotel 'Spiwak ChipeChape' in Cali waar wij verbleven, op de bovenste etage 5 gebunkerde kamers laten realiseren..??
Nee, wíj hebben vooral ervaren dat de Colombianen vrolijk en kleurrijk in het leven staan. Een bepaalde opgewektheid weet zich meestal boven de armoede te plaatsen. Swingende muziek is hun houvast.
Cartagena is een stad met een pittoresk centrum binnen de vestingmuren. We konden hier nog 1 dag/nacht verblijven na onze week op ons paradijsje in de zon, vóór onze terugvlucht.
Onze auto's staan weer op de boot en waarschijnlijk worden we vrijdag 10 februari met elkaar herenigd. Ze zijn gestenigd, door het slijk gehaald en hebben hoogteziekte gehad. Het zal even tijd en aandacht nodig hebben voor ze zich weer lekker voelen..
Hier volgen de laatste blogfoto's.
 |
anderhalf uur in de rij voor de Colombiaanse grens                           Hieronder volgt ons klein paradijsje waar we een week hebben kunnen lummelen ...konden we best aan wennen...      Cartagena       |
