De eindstreep

We zijn allemaal heelhuids in Cartagena aangekomen !  En dat is best een prestatie te noemen door het Zuid Amerikaanse verkeer.

De afgelopen drie dagen reden we door Colombia. De Panamericana werd hier drukker met vrachtverkeer. De weg zelf was lang niet altijd geschikt voor dit zware verkeer. Er is in Colombia veel bewoning aan (soms op) de rand van de weg. Geen gezonde situatie. Allereerst al het directe gevaar van de combinatie langzaam en snel verkeer, iedereen zoekt zijn weg. Slechte staat van onderhoud van het wegdek, soms stukken weggeslagen en enorme putten. Dus veel manouvreren om je auto op koers te houden. En dan ukkies op een driewielertje op het smalle strookje berm spelend voor het huis. Er zitten luttele meters tussen hen en de auto’s die voorbij razen. De Panamericana is hier ook wat betreft de luchtkwaliteit ongezond. Het vrachtverkeer en de bussen braken dikke zwarte rookwolken uit. Wij voelen het al tijdens de rit aan ons hoestje en vragen ons af waar het zwart onder onze nagels toch vandaan komt na een dag autorijden..

Maar tegelijkertijd is rijden door Colombia een feest voor de zintuigen. Tropische begroeiing, prachtige bergwegen en het passeren van alle dorpjes is wel erg afwisselend. Het is hier ook  tropisch van temperatuur, echt plakweer, heel vochtig. Dus men leeft buiten. En dat is voor de passant erg leuk. Je kunt zien hoe men woont, alles is open en bijvoorbeeld koken gebeurt voor de deur. En er klinkt ook altijd knetterharde swingmuziek bij de eethuisjes met plastic stoeltjes. De carribean is hier te voelen. In de hotels werden we ook verwelkomd met een salsa-show tijdens het diner.  Colombianen ogen levenlustig en vrolijk.

In de bermen zien we ook de andere kant van het leven. De armoede: we hebben al veel gezien en misschien komt het door de optelsom, maar in het laatste traject vonden we de menselijke ellende aangrijpend. Schamele bezittingen in een paar kubieke meter landbouwfolie; de woning. Kinderen laten in de berm bedelend hun hand of petje wapperen. Op slechte stukken weg, waar vaart geminderd wordt word je opgewacht:  mannen  met een schop in de hand verdringen zich om de auto’s  en willen de suggestie wekken dat ze de weg verbeteren en verwachten daar geld voor, in de ene hand een schop en in de andere hand een pet die ze voor je houden. En hoewel we bij het laatste gebeuren onze vraagtekens hadden,  wordt aan het eind van onze reis door Zuid Amerika ons wereldbeeld weer een stukje completer. Het grootste gedeelte van de wereldbevolking heeft een zwaar bestaan, vinden wij.

Wij mogen nog een weekje in luxe verkeren.  We brengen vandaag de auto naar de haven. Vanavond is het feest voor ons in de stad.  Jeanette komt vanavond aan op de luchthaven en gaat de laatste week in ons gezelschap doorbrengen aan de zijde van Jan Peter; een bijzondere afsluiting !

Of we vandaag nog aan Cartagena toe komen ? Dat lijkt er niet op. Maar we zitten redelijk in de buurt op ons tropische schiereiland Baru, dus de mogelijkheid nog een dag een uitstapje te maken is heel reëel.

Wat een reis, wat een ervaringen. We gaan het laten bezinken de komende week. Wat heerlijk dat we niet meteen op het vliegtuig terug moeten stappen.

We hebben begrepen dat jullie onze belevenissen gaan missen thuis, leuk dat iedereen zo heeft meegereisd met ons ! Maar geloof maar dat wij het ook gaan missen. Het is na zoveel weken en dertig hotels een zeker ritme geworden om te leven in de auto en te rijden van hotel naar hotel. De enige zorg was: moeten we tanken ? hebben we water ? plaspauze ?… en verder gewoon gas geven. 

Gas blijven geven,  dat zouden we willen blijven doen: van dorp naar dorp, van land naar land, van continent naar continent:

de wereld rond.

Liefs van ons allemaal